De magnetische spanningsregelaar is een spanningsregelapparaat dat een verzadigbare reactor organisch combineert met een transformator. De reactor is voornamelijk verantwoordelijk voor het regelen van de ingangsspanning van de transformator, terwijl de transformator de instelbare ingangsspanning omhoog of omlaag transformeert naar elke spanning die door de belasting vereist wordt. De beide zijn zowel elektrisch als magnetisch verbonden. Structureel lijkt hij op een gewone vermogenstransformator, maar anders dan andere typen spanningsregelaars heeft hij geen mechanische overbrengingsinrichting en geen bewegende contacten. Deze contactloze eigenschap zonder bewegende delen maakt hem bijzonder geschikt voor toepassingen met hoge spanning als uitgang of met lage spanning en hoge stroom als uitgang. Op dit moment wordt dit type regelaar algemeen gebruikt als spanningsregelende stroomvoorziening voor zoutbadovens, elektronenstraalovens, hoogspanningselektrostatische rookvangers en soortgelijke apparatuur.
Basisstructuur en circuitverband
Een magnetische spanningsregelaar bestaat uit twee delen: een reactor en een transformator. De reactor is voorzien van een werkwikkeling voor wisselstroom en een besturingswikkeling voor gelijkstroom, terwijl de transformator een primaire wikkeling B1 en een secundaire wikkeling B2 heeft. De werkwikkeling voor wisselstroom G van de reactor is in serie geschakeld met de primaire wikkeling B1 van de transformator, en juist deze serieschakeling vormt de elektrische verbinding tussen de reactor en de transformator.
Werkingsprincipe
Het spanningsregelingsproces van een magnetische spanningsregelaar berust in wezen op het gebruik van een DC-regelstroom om de magnetisatietoestand van de reactorkern te veranderen, waardoor de effectieve AC-permeabiliteit en de impedantie veranderen, en uiteindelijk een continue regeling van de belastingsspanning wordt bereikt.
Wanneer de ingang van de magnetische spanningsregelaar is aangesloten op een spanning U1 en de uitgang op een nominale belastingsweerstand R, is de gelijkstroomregelstroom Ik = 0, dan wordt de kern van de reactor niet door gelijkstroom gemagnetiseerd. Op dit moment is de effectieve wisselstroompermeabiliteit hoog en is de in wikkeling G gereflecteerde impedantie veel groter dan de totale primaire impedantie van de transformator. Bijgevolg is de voedingsspanning U1 in wezen verdeeld over wikkeling G, terwijl de spanning aan de primaire kant van de transformator, UB1, zeer klein is; de belastingsspanning is op zijn ondergrens U2min.
Naarmate de DC-regelstroom Ik geleidelijk toeneemt, wordt de reactorkern in verschillende mate door DC gemagnetiseerd en neemt de effectieve AC-permeabiliteit dienovereenkomstig af. De spanning over winding G en de belastingsspanning U2 nemen vervolgens geleidelijk toe. Wanneer Ik zijn nominale waarde Ika bereikt, wordt de reactorkern sterk gemagnetiseerd en door DC verzadigd, bereikt de effectieve AC-permeabiliteit haar minimum en wordt de reactorimpedantie minimaal ten opzichte van de totale primaire impedantie van de transformator. Op dit moment is de voedingsspanning U1 vrijwel over winding B1 verdeeld en bereikt de belastingsspanning U2 haar maximumwaarde U2max.
Hieruit kan worden gezien dat door de grootte van de DC-regelstroom Ik voortdurend aan te passen, een soepele traploze regeling van de belastingspanning U2 van de ondergrens tot de maximale waarde wordt bereikt. Het gehele proces vereist geen mechanische beweging en geen contactomschakeling, en de respons is soepel—dit is het belangrijkste voordeel waarmee de magnetische spanningsregelaar zich onderscheidt van traditionele methoden voor spanningsregeling.



















